Բարբառային բառարան էպոսից

Խարջդար-հարկատու
Քյոշկ-ապարանք
Իրիշկեցին-նայեցին
Անակահ-հանկարծակի
Կռապաշտ-հեթանոս
Սարայ-բակ
Ռանչպարություն-հողագործություն
Պռուկ-բույսի բողբոջ
Աղեկ-ընտիր
Ջոջ-մեծ
Ականջկլա-աչքալուսանք
Սալամաթ-անվնաս
Բիճ-ապօրինի զավակ
Չուր-մինչև
Լաճ-տղա
Փարդա-վարագույր

Խորխե Բուկայ. «Սիրել բաց աչքերով»

Ես  մի  հեքիաթ  գիտեմ,  որն  ուզում  եմ  քեզ  նվիրել:
Լինում  է,  չի  լինում  մի  փոքրիկ  գյուղում  մի  մարդ  է  լինում:  Նա ջրավաճառ է  լինում:  Այդ  ժամանակներում  ջուրը  ծորակից  չէր  հոսում.  այն  հանում  էին  կամ  ջրհորների  խորքից,  կամ  էլ  վերցնում  էին  խորը  գետից:  Նա,  ով  չէր  ուզում  ինքնուրույն  ջուր  որոնել,  ստիպված  էր  այն  առնել  ջրավաճառի    կավե  մեծ  կուժերից:  Նրանք  շրջում  էին  գյուղից  գյուղ՝    հետները  տանելով  անգին  հեղուկը:
  Մի  ան. ամ,  առավոտյան  կուժերից  մեկը  ճա.  տվեց,  ու  ջուրը  սկսեց  կաթել  ա.բո. ջ  ճանապարհին:  Երբ  ջրավաճառը  հասավ  գյուղ, գնոր.ներն  ամեն  ան.ամվա  պես  տասը  մետաղադրամով  առան  աջ  կուժի  մի.ի  ա.բո.ջ  ջուրը,  և  մ.այն  հինգ  մետաղադրամ  տվեցին  այն  կուժի  ջրին,  որը  լի.ն  էր  կիսով  չափ:
Նոր  կուժ  առնելը  շատ  թանկ  կնստեր  ջրավաճառի  վրա,  այդ  պատճառով  նա  որոշեց  ճանապարհն  անցնել  արագ՝    վնասի  չափը  նվազեցնելու  համար:
Երկու  տարի  շարունակ  տղամարդը  ջուր  էր  տանում  գյուղ  և  ստանում  իր  տասնհինգ  մետաղադրամը:
Մի  անգամ  նա  գիշերն  արթնացավ  կամացուկ  ձայնից:
—  Է՛յ…է՜յ:
— Ո՞վ  կա  այստեղ,-հարցրեց  տղամարդը:
—  Ես  եմ:
Ձայնը  գալիս  էր  ճաքած  կուժից:
— Ինչո՞ւ  դու  ինձ  արթնացրիր  այս  ժամին:
—  Ինձ  թվում  է՝    եթե  ես  քեզ  հետ  խոսեի  օրը  ցերեկով,  վախը  քեզ կխանգարեր  ինձ  հետ  խոսել…Իսկ  ինձ  հարկավոր  է,  որ  դու  ինձ  լսես:
— Ի՞նչ  ես  ուզում:
-Ես  ուզում  եմ քեզնից  ներողություն խնդրել:  Ճաքը,  որից  ջուրը  հոսում  է,  առաջացել  է  ոչ  իմ  մեղքով:  Բայց  ես  գիտեմ,  թե  այն  որքան  է  քեզ  վշտացրել:  Ամեն  օր,  երբ  դու  հոգնած  հասնում  ես  գյուղ  և  իմ  բերածի  դիմաց  ստանում  ես  ուղիղ  կես  գին,  քիչ  է  մնում  ես  պայթեմ    արցունքներից:  Ես գիտեմ,  որ  դու կարող  ես  ինձ  նոր  կուժով  փոխարինել  կամ  էլ  շպրտել,  բայց,  մեկ  է,  դու  ինձ  չես  շպրտում:  Դրա  համար  ես  ուզում  եմ  շնորհակալություն հայտնել  և  մեկ  անգամ  ևս  ներողություն  խնդրել  քեզանից:
—  Զավեշտ  է,  որ  դու  ինձնից  ներողություն  ես  խնդրում,-  քրթմնջաց  ջրավաճառը:  Առավոտ  շուտ  մենք  երկուսով  զբոսանքի  կգնանք:  Ես  ուզում  եմ  քեզ  մի  բան  ցույց  տալ:
Ջրավաճառը  նորից  ընկղմվեց  քնի  մեջ  մինչև  լուսաբաց:  Երբ  հորիզոնին  երևաց  արևը,  նա  վերցրեց  ճաքած  անոթն  ու  ուղղվեց  դեպի  գետը:
-Նայի՛ր,-ասաց  նա  հասնելով  մի  տեղի,  որտեղից  երևում  էր  ամբողջ  քաղաքը:  Ի՞նչ  ես  դու  տեսնում:

—  Քաղաք,-պատասխանեց  անոթը:

—  Էլ  ի՞նչ  ես  տեսնում,-  հարցրեց  տղամարդը:

—  Չգիտեմ…:  Ճանապարհ,-կասկածելով  ասաց  կուժը:

-Ճի՛շտ  է:  Իսկ  հիմա  նայիր  արահետին:  Ի՞նչ  ես  տեսնում:

—  Ես  տեսնում  եմ  չոր  հող  և  քարեր՝  ճանապարհի  աջ  կողմում  ու  ծաղիկների  շարք՝    ձախ  կողմի  վրա,-  ոչ  այնքան  վստահ  ասաց  կուժը՝    չհասկանալով,  թե  ինչ  է  իրենից  ուզում  իր  տերը:

—  Տարիներ  շարունակ  ես  անցել  եմ  այս  ձանձրալի,  անուրախ  ճանապարհով,  ջուր  եմ  տարել  գյուղ  և  երկու  կուժի  ջրի  դիմաց  ստացել  նույն  մետաղադրամները…  Բայց  մի  անգամ  ես  նկատեցի,  որ  քեզ  վրա  ճաք  է  առաջացել,  և  ջուրը  քչանում  է:  Քեզ  նոր  կուժով  փոխարինել  ես  չէի  կարող,  բայց  իմ  գլխում  ուրիշ  գաղափար  ծնվեց.  ես  գնեցի  գույնզգույն  ծաղիկների  սերմեր  և  ցանեցի  դրանք  ճանապարհի  երկու  կողմերում:  Ամեն  անգամ,  երբ  ես  անցնում  էի  այդ  ճանապարհով,  քեզնից  հոսող  ջուրը  ոռոգում  էր  արահետի  ձախ  կողմը:  Այդպես  առաջացավ  այս  գեղեցկությունը:

Ջրավաճառը  դադար  տվեց,  նայեց  իր  հավատարիմ  կուժին  ու  հարցրեց.  «Եվ  դո՞ւ  ես  ինձնից  ներողություն  խնդրում:  Մի՞թե  նշանակություն  ունեն  այն  մի  քանի  ավել  մետաղադրամները,  երբ  քո  շնորհիվ,  քո  ճաքի  շնորհիվ  իմ  ճանապարհը  զարդարում  են  այս  վառվռուն  ծաղիկները՝    ուրախություն  պարգևելով  իմ  աչքերին:  Այդ  ե՛ս  պետք  է  քեզ  շնորհակալություն  հայտնեմ  քո  սքանչելի  ճաքի  համար:

Ես  հուսով  եմ,  ավելի  շուտ՝    համոզված  եմ,  որ  դու  հասկացար,  թե  ինչու  եմ  քեզ  նվիրում  այս    հեքիաթը:

Պարբերության մեջ կետերի փոխարեն գրիր համապատասխան տառը:
Մի  անգամ,  առավոտյան  կուժերից  մեկը  ճաք տվեց,  ու  ջուրը  սկսեց  կաթել  ամբողջ  ճանապարհին:  Երբ  ջրավաճառը  հասավ  գյուղ, գնորդներն  ամեն  անգամվա  պես  տասը  մետաղադրամով  առան  այդ կուժի  միջի  ամբողջ  ջուրը,  և  միայն  հինգ  մետաղադրամ  տվեցին  այն  կուժի  ջրին,  որը  լիքն  էր  կիսով  չափ:

Էռնեստ Հեմինգուեյ,«Կատուն անձրևի տակ»

Հյուրանոցում միայն երկու ամերիկացի կար: Սենյակ բարձրանալիս կամ իջնելիս նրանք չէին ճանաչում աստիճաններին իրենց հանդիպող ոչ մի կենվորի: Ամերիկացիների սենյակը երկրորդ հարկում էր, որի պատուհանները դիմահայաց էին ծովին: Պատուհաններից երևում էին նաև զբոսայգին և պատերազմի զոհերի հուշարձանը: Զբոսայգում բարձր արմավենիներ ու կանաչ նստարաններ կային: Արևոտ եղանակին այնտեղ միշտ ինչ-որ նկարիչ էր լինում՝ իր նկարակալով: Նկարիչներին դուր էին գալիս սաղարթախիտ արմավենիները, ծովին ու այգիներին դիմահայաց հյուրանոցների փայլուն գույները: Իտալացիները, երկար ճանապարհ կտրելով, գալիս էին պատերազմի զոհերի հուշարձանը դիտելու, որ բրոնզաձույլ էր և փայլփլում էր անձրևի տակ: Անձրևում էր: Կաթիլները մեկիկ- մեկիկ պոկվում էին արմավենիների սաղարթներից: Խճապատ ծառուղիներում փոքրիկ լճակներ էին գոյոցել: Անձրևի տակ փրփրածուփ ծովի ալիքները երկար շերտերով փշրվում էին ափին, հետո ավազը լափլիզելով նահանջում ետ, նորից ետ էին գալիս ու փշրվում՝ երկար շերտով, անձրևի տակ: Հրապարակում, հուշարձանի մոտ ավտոմեքենաներ էին մնացել: Դիմացի սրճարանի դռան շեմին մատուցողը կանգնել, նայում էր դատարկ հրապարակին:

Ամերիկուհին կանգնել էր պատուհանի մոտ և նայում էր դուրս: Հենց նրանց պատուհանի ներքևում, կանաչ սեղաններից մեկի տակ, որից անձրևաջուր էր կաթկթում, մի կատու էր կուչ եկել: Կատուն փորձում էր գունդուկծիկ լինել այնպես, որ կաթիլները չընկնեին վրան:
-Իջնեմ, այդ կատվի ձագին բերեմ,- ասաց ամերիկուհին:
— Ես կգնամ,- առաջարկեց մահճակալին պառկած նրա ամուսինը:
-Ոչ, ինքս կբերեմ: Խեղճ փիսիկը սեղանի տակ չարչարվում է, որ չթրջվի:
Ամուսինը շարունակեց կարդալ՝ երկու բարձերը հարմարեցնելով գլխի տակ:
-Տես՝ չթրջվես,- ասաց նա:
Կինը իջավ աստիճաններով ու երբ անցնում էր նախասրահով, հյուրանոցի տերը տեղից ելավ, խոնարհվելով ողջունեց նրան: Հյուրանոցի տիրոջ գրասեղանը նախասրահի հեռավոր անկյունում էր: Նա ծեր, բավականին բարձրահասակ մարդ էր:
— Անձրևում է,- ասաց կինը:
— Այսօր շատ վատ եղանակ է:
Ծերունին կանգնել էր գրասեղանի ետևում, կիսամութ սենյակի հեռավոր անկյունում: Նա դուր էր գալիս կնոջը: Ամերիկուհուն դուր էր գալիս հյուրանոցի տիրոջ չափազանց լուրջ խոժոռ տեսքը՝ որևէ գանգատ լսելիս: Նրան դուր էր գալիս այդ մարդու արժանապատվությունը: Նրան դուր էր գալիս, թե ինչպես էր այդ ծերունին ուզում ծառայություն մատուցել իրեն: Դուր էր գալիս հյուրանոցի տիրոջ պահվածքը: Դուր էին գալիս խոժոռ դեմքն ու խոշոր ձեռքերը:
Ծերունու հանդեպ խանդաղատանքով լցված՝ ամերիկուհին բացեց դուռն ու նայեց դուրս: Տեղատարափ անձրև էր: Անջրանցիկ թիկնոցով մի տղամարդ դատարկ հրապարակով դեպի սրճարան էր գնում: Կատուն պետք է որ հյուրանոցի աջ կողմում լիներ: Գուցե քիվի տակով անցնի: Երբ կինը կանգնեց դռան շեմին, նրա գլխավերևում մի անձրևանոց բացվեց: Նրանց սենյակը հավաքող աղախինն էր:
— Այսպես չեք թրջվի,- ժպտալով ասաց աղախինը իտալերեն: Անշուշտ, նրան հյուրանոցի տերն էր ուղարկել:
Աղախնու հետ, որ անձրևանոցը պահած գնում էր նրա ետևից, կինը խճապատ ծառուղիով քայլեց դեպի իրենց սենյակի պատուհանի տակ: Սեղանն այնտեղ էր: Անձրևով ողողված՝ այն վառ կանաչավուն էր դարձել, բայց կատուն չկար: Հանկարծ հուսախաբություն համակեց կնոջը: Աղախինը ակնածանքով նայեց նրան:
— Դուք որևէ բա՞ն եք կորցրել, սինյորա:
— Այստեղ կատու կար:
— Կատո՞ւ:
— Այո, կատու:
-Կատո՞ւ,- ծիծաղեց աղախինը:- Կատուն՝ անձրևի տա՞կ:
— Այո,- ասաց կինը,- սեղանի տակ էր: Ահ, ես այնքան շատ էի ուզում փոքրիկ կատու ունենալ:
Երբ ամերիկուհին անգլերեն խոսեց, աղախնի դեմքը ձգվեց:
— Եկեք, սենյորա,- ասաց նա:- Եկեք ներս գնանք, թե չէ կթրջվեք:
— Գնանք, իհարկե,- ասաց մանկամարդ ամերիկուհին:
Նրանք խճապատ ծառուղիով նորից ետ եկան ու ներս մտան: Աղախինը մնաց դրսում, որ անձրևանոցը փակի: Երբ ամերիկուհին անցավ նախասրահով, հյուրանոցի տերը խոնարհվեց նախասրահում: Կնոջ մեջ ինչ-որ բան ջղաձգորեն գունդուկծիկ դարձավ: Հյուրանոցի տերը ստիպում էր նրան շատ փոքր ու միաժամանակ կարևոր զգալ: Մի պահ կինը իրեն չափազանց կարևոր զգաց: Նա բարձրացավ աստիճաններով: Բացեց սենյակի դուռը: Ջորջը մահճակալին պառկած կարդում էր:
— Կատվին բերի՞ր,- հարցրեց նա՝ գիրքը ցած դնելով:
— Այնտեղ չէր:
-Հետաքրքիր է, ո՞ւր է կորել,- ասաց Ջորջը՝ աչքերը մի պահ կտրելով գրքից:
Կինը նստեց մահճակալին:
— Ես այնքան էի ուզում փոքրիկ կատու ունենալ,- ասաց նա:- Չգիտեմ, թե ինչու եմ այդքան ուզում: Ես այդ խեղճ փիսիկին եմ ուզում: Կատակ բան չի, խեղճ փիսիկը դրսում, անձրևի տակ է:
Ջորջը նորից սկսել էր կարդալ:
Կինը մոտեցավ հարդարանքի սեղանին, նայեց հայելու դիմաց և ձեռքի հայելիով սկսեց զննել իրեն: Նախ՝ զննեց մեկ, հետո մյուս կիսադեմը: Ապա՝ ծոծրակն ու պարանոցը:
-Ի՞նչ ես կարծում, լավ չէ՞ր լինի, եթե մազերս թողնեի երկարեր,- հարցրեց ամերիկուհին՝ նորից նայելով իր կիսադեմին:
Ջորջը աչքերը բարձրացրեց ու տեսավ կնոջ՝ տղայի պես կարճ խուզված ծոծրակը:
— Այդպես էլ է ինձ դուր գալիս:
— Ես ձանձրացել եմ,- ասաց կինը:- Այնպես եմ ձանձրացել տղայի այս սանրվածքից:
Ջորջը փոխեց դիրքը: Այն պահից, ինչ կինը սկսել էր խոսել, ամուսինը աչքը չէր կտրել նրանից:
— Այսօր դու շատ ես սիրունացել,- ասաց Ջորջը:
Կինը ձեռքի հայելին դրեց հարդասեղանին, մոտեցավ պատուհանին ու նայեց դուրս: Մթնում էր:
— Ուզում եմ մազերս ետ սանրել ու ձիգ կապել այնպես, որ հարթ լինեն, հետո ծոծրակիս մեծ հանգույց անել ու մատներով շոշափել,- ասաց կինը:- Ուզում եմ գոգիս փոքրիկ կատու լինի, որ շոյեմ, իսկ նա մռռա:
-Ի՞նչ…
— Հետո ուզում եմ սեփական սպասքով ճաշել, իսկ սեղանին մոմեր վառվեն: Ուզում եմ գարուն լինի, ուզում եմ մազերս փռած սանրել հայելու առաջ, ես կատու եմ ուզում, նոր զգեստներ եմ ուզում…
— Դե լավ, վերջացրու: Մի գիրք վերցրու կարդա,- ասաց Ջորջը: Նա նորից կարդում էր:
Կինը պատուհանից նայում էր դուրս: Արդեն բոլորովին մթնել էր, իսկ անձրևը դեռ մաղվում էր արմավենիներին:
-Այնուամենայնիվ, ես կատու եմ ուզում,- ասաց ամերիկուհին:- Հենց հիմա կատու եմ ուզում: Եթե երկար մազեր կամ ուրիշ ուրախություն չի կարելի, գոնե կատու կարելի՞ է ունենալ:
Ջորջը չէր լսում: Նա կարդում էր: Կինը պատուհանից նայեց դուրս: Հրապարակի լույսերն արդեն վառվել էին:
Ինչ-որ մեկը թակեց դուռը:
-Մտեք ,- ասաց Ջորջը: Նա գլուխը բարձրացրեց գրքից:
Աղախինը կանգնեց դռան շեմին: Նրա գրկին մի մեծ, բծավոր կատու կար, որ ծանրորեն կախվել էր ձեռքերից:
— Ներեցեք,- ասաց աղախինը,- հյուրանոցի տերը խնդրեց, որ սա տամ սինյորային:

Կարդացեք պատմվածքը, կատարեք հետևյալ լեզվական աշխատանքը
1. Դուրս գրեք 5-ական բարդ և ածանցավոր բառ:

Բարդ բառեր- բրոնզաձույլ, հարդասեղան, գունդուկծիկ, նախասրահ, տղամարդ
Ածանցավոր բառեր- արմավենի, նկարիչ, ամերիկուհի, պահվածք, նստարան

2.Ձեր կարդացած ո՞ր պատմվածքն է հիշեցնում:
3.Պատմեք` հաճա՞խ են ձեր ցանկությունները կատարվում:

Բոլորս էլ ունենք այնպիսի ցանկություններ, որոնք հնարավոր չեն, որ իրականան, դրանք միայն մնում են մեր մտքում։ Բայց կան նաև այնպիսի ցանկություններ, որոնց պետք է քրտնաջան աշխատելով ձեռք բերես։ Ես էլ ունեմ ցանկություններ որոշ չափը իրականացրել եմ, որոշը դեռ ոչ։

 

Distance Learning

1. Reported Speech

1. «What time does the next bus leave?» he said. «I need to get to the station.»
He asked what time the next bus left, because he need to get to the station.

2. «Don’t go swimming in the lake,» she said. «The water is filthy.»
She said not to go swimming in the lake, because the water was filthy.

3. «Let’s go shopping tomorrow,» she said. «The sales have started.»
She said me to go shopping tomorrow, because the sales have started.

4. «Stand up,» the teacher said to the pupils. «The headmaster is coming.»
The teacher said the pupils to stand up, because the headmaster was coming.

5. «Please don’t take my ring,» she said to him. «It was a present.»
She asked him not to take her ring, because it was a present.

6. «It’s very late, Martin,» his mother said. «Where have you been?»
Martin’s mother said it was very late. She asked him where he had been.

7. «Shall I cook the dinner?» he said to her. «You look very tired.»
He asked to her if he should cook the dinner, because she looked very tired.

8. «Please stop making that noise!» she said to him. «I can’t concentrate.»
She asked to him to stop making that noise, because he couldn’t concentrate.

9. «Yes, I dropped your vase,» she said. «I was cleaning the shelf.»
She said that she dropped my vase, because she was cleaning the shelf.

10. «Can I use the car, please?» she said. «I need to run some errands.»
She asked if she could use the car, because she needed to run some errands.

11. «I’m sorry I’m late,» he said. «The car wouldn’t start.»
He said sorry that he late, because the car shouldn’t started.

12. «Why are you teasing your sister?» she asked him. «You know it makes her unhappy.»
She asked him why he teasing his sister, because it made her unhappy.

13. «Why won’t you come to the party?» he said to her. «Everyone would love to see you.»
He asked to her why she wouldn’t come to the party, because everyone would loved to see you.

14. «It was Rob who broke the window,» he said to her. «He was kicking the football.»
He said to her it was Rob who had broken the window, because he been kicking the football.

 

2. Match the word  with  the proper definition

  1.  altogether                               a. to behave in an ostentatious way to impress others
  2. brag                                          b. a face seen from the side
  3. even out                                  c. without paying attention
  4. hold out for                            d. to tell about your own achievements
  5. lame                                         e. useless facts
  6. marvel                                     f. to insist on something
  7. negligence                              g. to come into balance
  8. profile                                     h. carelessness
  9. illiterate                                  i. to be amazed
  10. show off                                  j. one who cannot read or write
  11. absently                                  k. to pull hard
  12. squabble                                 l. completely
  13. stray                                       m. to argue
  14. trivia                                      n. to get lost
  15. yank                                      o. stupid and boring

1.-l.
2.-d.
3.-g.
4.-f.
5.-o.
6.-i.
7.-h.
8.-b.
9.-j.
10.-a.
11.-c.
12.-m.
13.-n.
14.-e.
15.-k.

 

3.Read the dialogues and choose the most appropriate options to complete the dialogues.

1. Doctor
Take this medicine for a week and you’ll start to feel better.
Patient
—————
Doctor
Are you sure? It’s the best on the market.
Patient
Yes I am. Can you please prescribe another one?

A) What shall i do if unexpected side effects arise?
B) What is the ideal dosage for my weight?
C) No, it’s too early to prescribe another medicine.
D) But I’ve used it before and it did not help at all.
E) It looks as if the illness has already been cured.

2. Jake
How did you like the movie you saw last night?
Karen
I can’t say it was the best I’ve ever seen.
Jake
—————
Karen
Certainly not. Do not waste your time.

A) Did you go alone or with a friend from work?
B) Hadn’t you read the reviews before you went to see it?
C) What do you mean by saying it depends?
D) I knew I could always count on you.
E) Then you wouldn’t recommend it, would you?

3. Father
What? You crashed the car again?
Son
—————
Father
I’m sure it wasn’t. This is the third accident you have had this year.
Son
You’re very angry now, dad. We had better talk about this later on.

A) I do apologize. I promise it won’t happen again.
B) Was the car in good condition?
C) But it wasn’t my fault. You’ve got to believe me.
D) Was it worth the money and time you had wasted?
E) Why do you ask? Don’t you know it’s too late now?

4.Chuck
—————
Sue
Why do you think so?
Chuck
Whenever we meet, she pretends not to see me.
Sue
I don’t thin k it’s because she hasn’t got over her anger. She’s having
a bad time at work nowadays.

A) It seems that Martha is still angry with me.
B) Martha will never make a good manager.
C) I have never seen a smarter woman than Martha.
D) One thing that I especially like about Martha is her sincerity.
E) Martha has finally managed to get over her resentment.

5.Tom
—————
Mary
Are you kidding? We are in June.
Tom
So what? What’s wrong with June?
Mary
The right time to trim your roses is the beginning of winter, when they
lose their flowers.

A) Are you going to plant those roses in your garden in June or July?
B) Can you help me prune the roses in the garden at the weekend?
C) I didn’t know your brother knew so much about gardening.
D) Have you got any idea what the right time is to shorten rose plants?
E) Are we supposed to do anything special to keep the roses fresh?

 

4.Complete the sentences with the most appropriate options.

1. Even though the two parties appear united in negotiations, —-.
A) the level of trust between them will always remain, at best, tenuous
B) they weren’t able to agree on the subject
C) they will eventually reach an agreement
D) it is impossible for him to succeed
E) the president unexpectedly rejected it

2. The moment I saw the sad face of my girl friend, —-.
A) I begin to feel depressed
B) I have realized that we will have a discussion about our relationship
C) I had decided to leave the house
D) I found out that something was wrong
E) she has gone out to have a walk

3. You had better take your mobile phone with you —-.
A) so that you can lose it
B) or I couldn’t have called you
C) because I will not be at home during the whole day
D) If you had wanted to go abroad
E) in case you may not find one when you are in need of it

4. —- when they learned that the chairman would not be able to join the meeting.
A) Hardly had the committee learned the reason of the meeting
B) When they realized why they were all there in that early time of the day
C) It wasn’t until they got a phone call about an urgent meeting the next day
D) However professional they tried to be seen
E) They will have already discussed the most important subjects

5. —-, the Grammys are the highest rated.
A) There are many music awards shows in the US
B) Although Grammys are considered to be highly prestigious
C) Because there is only one big music awards show in the US
D) Much as people are looking forward to next Grammy awards show
E) Of the «big three» music awards shows

Նամականի, Ջոն Սթեյնբեքի նամակը որդուն

Նյու Յորք
Նոյեմբերի 10, 1958 թվական
Թանկագին Թոմ
Այսօր առավոտյան ստացանք նամակդ: Ահա և իմ պատասխան նամակը:
Նախ և առաջ սիրահարվելը շատ լավ բան է, դա լավագույն բանն է, որ կարող է պատահել մարդու հետ: Թույլ չտաս որևէ մեկին այն աննշան ու անարժեք դարձնել:
  Կան սիրո մի քանի տեսակներ. դրանցից մեկը եսասիրական, անազնիվ, ժլատ, ինքնասիրահարված մի զգացմունք է, որն օգտագործում է սերը մեծամտանալու համար: Դա սիրո տգեղ և խեղաթյուրված տեսակն է: Մյուս տեսակն օգնում է ներսումդ եղած ամենալավ բաները դուրս հանել՝ և՛ բարությունը, և՛ ուշադրությունը, և՛ հարգանքը: Դա ոչ միայն հասարակության հանդեպ հարգանքն է, որը դրսևորվում է  պահվածքի ու վարվելակերպի միջոցով, այլև կա ավելի մեծ հարգանք, որը մեկ այլ անձի՝ որպես եզակի և արժեքավոր մեկի ընդունումն է: Առաջին տեսակը հիվանդ, փոքր և թույլ կդարձնի քեզ, իսկ երկրորդը կարող է ուժ, քաջություն և բարություն հաղորդել ու նույնիսկ իմաստնություն, որի մասին նույնիսկ չես իմացել:
 Դու ասում ես, որ քո սերը դատարկ չէ: Եթե  զգացմունքը խորն է, վստահաբար այն դատարկ չէ:
    Ես չեմ կարծում, որ դու ինձ գրել ես հարցնելու համար, թե ինչ ես զգում, երբ սիրում ես: Դու ավելի լավ գիտես, քան որևէ մեկը: Բայց ես կփորձեմ իմ խորհուրդներով օգնել քեզ և ահա թե ինչ կասեմ:
 Վայելիր սերը և ուրախ ու շնորհակալ եղիր դրա համար:
  Սիրո նպատակը ամենալավ ու ամենագեղեցիկ բանն է: Փորձիր ապրել դրանով:
  Եթե սիրում ես մեկին, կարող ես ասել նրան այդ մասին. միայն պետք է հիշես, որ որոշ մարդիկ շատ ամաչկոտ են, և երբեմն պետք է այդ ամաչկոտությունը հաշվի առնել:
  Աղջիկները զգում ու հասկանում են, թե դու ինչ ես զգում, բայց նրանք սովորաբար սիրում են նաև լսել այդ մասին:
    Երբեմն պատահում է, որ զգացմունքդ այս կամ այն պատճառով փոխադարձ չի լինում, բայց այն քո զգացմունքը պակաս արժեքավոր կամ պակաս լավը չի դարձնում:
  Ես գիտեմ, թե ինչ ես դու զգում, քանի որ ես նույնպես սիրում եմ և ուրախ եմ, որ դու ևս սիրում ես:
 Մենք ուրախ կլինենք հանդիպել Սյուզանին  :Էլենը(Ջոն Սթեյնբեքի կինը — Ա.Հ.) մեծ ուրախությամբ կկազմակերպի այդ հանդիպումը: Նա նույնպես շատ բան գիտի սիրո մասին և գուցե իր խորհուրդներով ավելի շատ օգնի քեզ, քան ես:
  Մի վախեցիր կորցնելուց: Եթե այն ճիշտ է, ապա կիրականանա: Գլխավորը չշտապելն է: Ոչ մի լավ բան երբեք չի կորչում:
Սիրով՝
Հայրիկ
Առաջադրանք:
Կարդալ նամակը, հասկանալ, վերլուծել:
Կարդալով այս նամակը հասկացա, թե ինչ ճիշտ խոսքեր և խորհուրդներ է ասում իր հայրը իրեն: Եթե ընտանիքիդ անդամը կողքիդ չլինի և կարծիք չհայտնի ինձ թվում է շատ ժամանակ ճիշտ քայլեր չես անի: Մեծերը ավելի լավ կհասկանան, թե ինչը ճիշտ կլինի մեզ համար:
Համաձայն եք «Մի՛ վախեցիր կորցնելուց. ոչ մի լավ բան երբեք չի կորչում» մտքի հետ, եթե այո, ինչու, եթե ոչ, ինչու:
Ես համաձայն եմ այս մտքի հետ, եթե մտածում ես, որ դա քեզ համար լավ է, ճիշտ է, ուրեմն հաստատ ոչինչ չի կորչի:

Զատիկը` ընտանեկան տոն

Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց:
Օրհնյալ է Հարությունը Քրիստոսի…

Զատիկը կամ Սուրբ Հարության տոնը բոլոր քրիստոնյաների ամենասիրելի և նվիրական տոնն է։ Զատկի երեկոյան Եկեղեցուց ճրագ բերելով սկսում ենք Զատկի տոնը: Մինչ Զատիկը շատերը պահք են պահում, շատերը ոչ:  Զատկի սեղանն ունի իր կանոնները և կան ճաշատեսակներ, որոնք պարտադիր պետք է պատրաստել ու մեր ընտանիքը ևս պահպանում է այդ ավանդույթը: Նախ մեր ամենասիրելի ավանդույթներից է ձու ներկելը, որը հարության և նոր կյանքի խորհրդանիշն է: Մենք մեր ընտանիքով ներկում ենք ձուն ու զարդարում ենք ածիկը, որը միշտ պատրաստում է փոքր քույրս: Զատկի սեղանի գլխավոր կերակրատեսակը չամիչով փլավն է, որը մայրս է պատրաստում: Կարևոր կերակրատեսակը ձուկն է, որը ևս մայրս է պատրաստում ու ասեմ շատ համեղ է, քանի որ տարբեր բանջարեղեններով և համեմունքներով է պատրաստում: Անհնար է Զատկի տոնը պատկերացնել առանց գինու, որը խորհրդանշում է  փրկության խորհրդանիշ` մարմնավորելով Քրիստոսի արյունը: Մեր տանը ավանդույթ է առաջինը նշել մեր պապիկի տանը, քանի որ նա մեր տան մեծն է: Այնտեղ նշելուց հետո, վերադառնում ենք մեր տուն և մեր ընտանիքով շարունակում նշել Զատկի տոնը:

Կարդում ենք Սահյան

Նախագծի ժամկետը`մարտի 30-ապրիլի 14
Նպատակը` կարդալ, ճանաչել, ուսումնասիրել, լսել, բացահայտել, վերլուծել մեծ պոետին:
Բովանդակությունը`
Համո Սահյան մարդը:
Համո Սահյան բանաստեղծը:
Բանաստեղծությունների ընթերցումներ, վերլուծություններ:
Ընտրությամբ  բանաստեղծությունների  ձայնագրումներ:

Ֆիլմեր Սահյանի մասին և նրա մասնակցությամբ
Իրիկնահացի հրավեր
Երկու հանճարի զրույցը. Սահյան և Մաթևոսյան
Քարափներից երկինք
Համո Սահյան. Բանաստեղծություններ:

Հուշեր Սահյանից

Խփում է ցուրտը ձմռան,
Մտնում ես քո ներսը դու…
Տեսնու՞մ ես, թե ես ու դու
Որքան ենք իրար նման…
Թեև բոլորովին այլ և մեծ գաղափար է դրված այս բանաստեղծության հիմքում, բայց այս տողերը հիշեցրին ինձ մի տխուր իրողություն: Գորիսի <<Տաթև>> համալսարանում նախապատրաստվում էին <<Տաթև>> անունով թերթ հրատարակելու: Իմանալով, որ Համո Սահյանը իր գյուղում է (Սիսիանի շրջանի Լոր գյուղ), մեր դասախոսներից մեկը՝ Կարեն Սահակյանը, համալսարանի տնօրեն Անդրանիկ Կարապետյանի խնդրանքով գնաց Լոր՝ թերթի առաջին համարի համար շնորհավորանքի խոսք բերելու:
1992 թվականի ցուրտ և անլույս տարիներն էին, ձմեռ: Կ.Սահակյանը վերադարձավ այնքան հուզված, որ անընդհատ կրկնում էր՝ երանի գնացած չլինեի: Նա Համո Սահյանին տեսել էր իր սառած բնակարանում, մթության մեջ, փաթաթված՝ ինչով կարող էր: Լսելով հյուրի խնդրանքը՝ Սահյանը սառած մատներով բռնել էր գրիչը, գրել շնորհավորանքի խոսքը: Իսկ բանաստեղծին տված Կ.Սահակյանի այն հարցին, թե հիմա ինքը ինչո՞վ է զբաղված, ինչպե՞ս է ապրում, Սահյանը պատասխանել էր. <<Ապրում եմ մանկությանս փշրանքներով>>: Եվ հենց այդ վերնագրով էլ տպագրվեց նրա խոսքը:
Ճիշտ է, այդ տարիներին բոլորն էին այդ պայմաններում, բայց իր պոեզիայով հազարավոր սրտեր ջերմացնող մեծ բանաստեղծին այդ վիճակում տեսնելը ցնցել էր նրա երկրպագուին:
Երբ Կ.Սահակյանը պատմում էր, ես աշխատում էի վերանալ պատմածի թողած տխուր տպավորությունից և հիշել բանաստեղծին հեռվից… Որքա՜ն լավ հուշեր կան կապված մեծ բանաստեղծի հետ, բայց պատմեմ մի փոքրիկ միջադեպ:
Գորիսում պետք է նշեին մեր անվանի հայրենակից Ս.Խանզադյանի ծննդյան հոբելյանը: Երևանից մի քանի գրողներ ու գրականագետներ էին եկել, նրանց հետ նաև Սերոյի մշտական ընկերը՝ Համո Սահյանը: Մինչև հանդիպումը սկսելը նրանք բարձր տրամադրությամբ մտան գրադարան: Սահյանը կռացավ թերթերով ու ամսագրերով ծանրաբեռ սեղանի վրա, ինչ-որ ամսագիր վերցրեց ու սկսեց թերթել: Սերոն նայեց նրան ու ծիծաղելով ասաց.
-Ինչու՞ ես այդքան կռացել, առանց այն էլ կախգլուխ ես:
-Չգիտե՞ս, որ բերքով ծանրաբեռ ծառը խոնարհված է լինում,-պատասխանեց Համոն:
-Ծա՛ռը, բայց ո՛չ գրողը:
-Քթիցդ հանելու եմ, Սերո՛,- նույնպես ծիծաղելով պատասխանեց Սահյանը:
Երեկոյան հոբելյանական միջոցառումն էր՝ հիանալի նախապատրաստված: Խոսեցին շատերը, նաև՝ Համո Սահյանը: Նա շատ լավ խոսքեր ասաց Սերոյի մասին և, մոտենալով նրան, մեկնեց բարձրախոսն ու ասաց.
-Խմում եմ կենա՛ցդ, Սերո՛ ջան, ախպե՛ր ջան…
Դահլիճը պոռթկաց ծիծաղից և ամենից բարձր հնչում էր Սերոյի ծիծաղը: Արդյոք դա՞ էր <<քթից հանելը>>, թե դեռ պետք է հետո հաներ, չիմացանք:
Ն.Հովսեփյանի <<Հոդվածներ, հուշեր, հրապարակումներ>>(Ե., 2007) գրքից

Թե ինչպես Համո Սահյանը խաբեց իր մեծ քրոջը

Շուտանց էր, Համոն եկել էր գյուղ: Հլա էս երկիրը չէր քանդվել, մի 5-10 տարի առաջ էր: Մի հարց ունեի ամուսնուս առաջին կնգա երեխու հետ կապված : Համոյին խնդրեցի էդ հարցով զբաղվել, գործը գլուխ բերել՝ հենց Երևան գնա: Համոս միանգամից պայթեց, կարծեցի ախպերս գժվել ա: Ինչքան կատաղություն ուներ՝ դուրս թափեց: Ասեցի՝ Համո, ես մեղա, մի հատ էլ խփիր /խփելու մասին մի բան էլ կպատմեմ…, բալքիմ դինջանաս:
Ասաց՝ Հասմիկ, ստեղս ես հասցրել…
Ասաց ու կոկորդը ցույց տվեց: Քոռանամ ես:

-Դու չգիտե՞ս, որ ես չեմ սիրում սրան-նրան հարցերով դիմել, բոլ ա էլի, հերիք ա…Հոգիս բերանիցս բերեցիք…

Ձենս կտրեցի, ասի՝ թող դինջանա, նոր կասեմ…Բայց Համոն չէր հանգստանում, վերջում էլ ասաց.

-Հասմիկ, քեզ մոր տեղ եմ ընդունում, բայց դու արդեն պուլերը /հացի գնդեր/ կոխ ես տալիս…
Խչիպապուն արևը վկա, էս անգամ թողնելու եմ, գլուխս առնեմ ձեզանից փախչեմ…Որ ոչ մեռնելս իմանաք, ոչ էլ՝ ապրելս…
Սիրտս կանգ առավ: Կարծեցի՝ հենց հիմա գնալու է…Մոտեցա Համոյիս գլուխը գրկեցի, ասացի՝ ուր էլ գնաս, հետիցդ գալու եմ… Քու քվոր աչքերը քեզ համար քոռանան, առանց քեզ ես ո՞նց կարամ ապրեմ…Հենա հոգիս առ էլի…Առանց Համո ախպոր ես էն աղբահորի շունն եմ…Աչքերը լցվեցին, բայց տեսնում եմ՝ նեղացել է և հետս չէր խոսում: Առանց հաց ու ջուր կտրել, գնաց Լոր: Ետ գալուց՝ Դարբասում կանգ առավ, երեսս պաչեց ու աչքերը ինձանից փախ-փախ անելով՝ գնաց: Արդեն նեղացած չէր, տեսա, բայց մեջքը դեռ գետնով չէր տալիս, խռով էր ցույց տալիս: Սիրտս շատ ցավաց. ախր եղբայրս բաժանված էր, մենակ էր ապրում…ես էլ մի կողմից եմ դարդ տալիս…Խիղճս տանջեց, ասեցի՝ Համո, քվորդ իրեսը քու վետիդ տակ, ինչ ասել եմ՝ մոռացիր… Էդ մասին էլ չխոսեցի: Երկու-երեք օր չանցած՝ էդ հարցը Համոս լուծեց, բայց զանգեց, ասեց՝ Մոսկվայում եմ: Ձմեռ էր, ցուրտ: Հազում էր արդեն: Աչքերս մթնեցին, աշխարհը գլխիս փուլ եկավ. ասեցի՝ էս ա որ կա, Համոն մեզանից փախել ա: Համոն եթե Խչիպապի արևով երդում ա ուտում, պրծավ…Լացս դրի գլխիս.

-Համո, վետիդ /ոտք/ տակի վեղը /հող/ տառնամ, տեղ թող՝ արի…Խըչիպապի արևն եմ ասում՝ էլ քեզ բան չեմ ասի…Քուրդ մեռնի էլ՝ էն Աստուծը, քեզ նեղություն չի տա էլ…

Ե՞րբ ես գալու,- հարցրի: Լուրջ-լուրջ՝ թե՝ էլ չեմ գալու, Հասմիկ, ստեղից էլ դենն եմ գնալու…որ տեսնամ երևում եք՝ էլի եմ գնալու… Բա ո՞նց կլինի, Համո, ասեցի՝ դու էդպես հիվանդ, ասթմադ բռնած, խզխզալի… Ինձ կորցրի…Լեզուս լալկված, ոնց եղավ՝ լեզվիցս թռավ, ասեցի՝ Համո, մի բան կլինի, այ քըրամեռ, քեզ ասում եմ վեր կաց, տեղ թող եկ վաթանդ…

Լսեցի՝ Համոն քահ-քահ ծիծաղում է…Հասկացա, որ շուլուղ է արել:

Հիմա էլ լաց եղա՝ ուրախությունից…Համոս ծիծաղեց պրծավ, հետն էլ թե՝ այ իմ միամիտ քեր /քույր/, բա ես կարա՞մ առանց ձեզ ապրել…առանց ձեր տանջանքների…

Միշտ պատմում էր, ծիծաղում, ինձ էլ ասում ՝ Հասմիկ, մի ընկերներիս պատմիր՝ թե էն ոնց եղավ, որ ինձ հրավիրեցիր՝ հայրենիքում մեռնելու…